Wil je nog stickers?

Donderdag zijn we verder gegaan met de voorbereidingen voor De Vloer Op met José, deze keer hebben we gewerkt aan een snelle vorm van method-acting: Fast Food Stanislavski. Maar eerst een opwarming met een billy-billy-bop. Of was het nou biebelebiebelebob, of zelfs bippety bippety bob... nou ja maakt niet uit. José legde de vormen uit, met natuurlijk het broodrooster, de James Bond (ooh James) en ook een paar nieuwe voor ons: de Jackson Five, waarin vijf (!) mensen naast elkaar moesten schudden met hun lichaam, en ook nog de Sneeuwwitje, waarin maar liefst zeven dwergen door de knieën moesten zakken. Altijd weer een recept voor hilariteit en even lekker los van de dagelijkse beslommeringen komen.

Daarna kregen we in twee groepen de opdracht om met mantra’s door de ruimte te lopen, de anderen observeerden vanuit de hoeken. Door de mantra’s (“de anderen vinden dat ik niet bij de groep hoor”, “ze zeggen mooie dingen over mij, en dat menen ze ook, maar ik vind van niet”) in je hoofd op te zeggen, word je houding veranderd, en krijg je hele mooie verschillende beelden; veel meer divers dan wanneer we de opdracht hadden gekregen om ‘lage status’ te spelen, of alleen maar een emotie.

En toen: moord in het hotel! Iedereen moest een typetje naspelen van iemand die hij was tegengekomen, of van haar favoriete oom ;-) en bleek in hetzelfde hotel te werken of te gast te zijn. Eén iemand was de moordenaar en moest de anderen proberen onopgemerkt met een knipoog te vermoorden. Johan was de moordenaar, en nadat er enkele mensen waren doodgevallen, viel de verdenking (o.a. van Lucien) als snel op hem. Terwijl de rus Kevin alle lijken netjes aan de kant rolde (zo gaat dat waarschijnlijk in Moskou, niks bijzonders), wist Johan de verdenking handig om te draaien zodat iedereen vervolgens Lucien ging verdenken. Tot slot werd toch Johan gearresteerd, maar toen leefden er bijna geen gasten meer.

Daarna moesten we twee aan twee een korte ontmoeting neerzetten als twee typetjes die we van José kregen: de opdringere verkoper (wil je nog stickers?), het nieuwsgierige kind, de zingende stratenmaker, zwangere vrouw; een enorme hoeveelheid verschillende mensen die elkaar op een bankje in het park tegenkwamen... leuk om te zien. Noor verleidde Kevin door zwijgend over haar tanden te likken hihi

José liet ons kaartjes zien waarin een 20-tal verschillende types werden beschreven: van iemand-die-sympathiek-gevonden-wil-worden, via iemand-die-indruk-wil-maken, tot iemand-die-onaardig-wordt-gevonden... met een hele lading tips; dingen die je kunt doen: raar lachen, door iemand heen spreken, flirten, hard praten, over je medailles beginnen... je moest er 2 of 3 uitpakken en met die dingen samen met 3 anderen een scene rond een sterfbed neerzetten.
Van een verhaal kwam weinig terecht, maar het waren enorm interessante scenes om te zien, juist omdat er zulke mooie karakters werden neergezet. Toen vervelende Lucien op sterven lag, maakte hij het dochter Nirma erg moeilijk door haar te schofferen en de sherry om te gooien. Zoon Vincent kwam langs met zijn zoveelste vrouw Rachel, maar van een mooi en rustig sterfbed was geen sprake. Een van de laatste woorden van opa waren: (tegen Nirma) “Kuthoer!”

Oude oma Larissa lag ook op sterven. Zij heeft in de 2e wereldoorlog Anne Frank gered, en nerd Noor had haar verzetsmedaille gebroken (gggggnuif gggggnuif) en met glittertjeslijm geplakt. Dat viel niet zo in de smaak, en toen de nieuwe vlam van dochter Linda (Hans) aan het flirten ging met dochter Noor kregen we een hele rare scene. We dachten even dat oma al was overleden, maar ze had nog wat laatste woorden.

Echt mooie scenes, mede door de goede karakters die werden neergezet. Dank je wel José voor weer een superles! Komende week is het koninginnedag, dan is er geen les, maar de week erna gaan we gewoon verder met ons voorbereiden om de Vloer Op te gaan... tot dan!

O ja, we zijn ook nog even met de groep wat wezen drinken in De Klinker; gezellig bijgepraat, Jan was alweer jarig en Kevin kan met zijn tong neuspeuteren...

Ik ga weg!!! Neeeeeeee!!!

Afgelopen donderdag hadden we de tweede les van José. Moesten we vorige week keuzes maken, nu moesten we voelen. En gevoeld hebben we.

We begonnen de les met een warming-up. José vroeg ons in een kring te gaan staan. Vervolgens noemde zij een categorie op. Ze begon met de categorie sport. Ze riep een sport en wees iemand aan. Die ander moest zijn hand op zijn of haar hoofd plaatsen, een andere sport roepen en iemand aanwijzen. Die moest hetzelfde doen. Dit laatste ging steeds sneller.
Omdat dit niet moeilijk genoeg was, voegde José er een categorie bij. De bijkomende categorie was fruit. Vervolgens moest iedereen de beide categorieën onthouden. En om het nog moeilijker te maken kwam er een derde categorie bij: auto`s. Uit deze oefening leerden we ons hoofd vrij te maken van alle dagelijkse beslommeringen.

De volgende warming-up was de Chihatsju. Nee, geen Japanse vechtsport. De bedoeling was, dat iedereen een fictief Japans zwaard voor zich had. José begon als eerste het zwaard (katana) met de gil “chi” uit de grond te trekken. Vervolgens moesten de personen naast haar de zwaarden ook trekken en haar zogenaamd in de buik raken, onder de gil “ha”. Direct daarop wees zij een ander aan met het zwaard en gilde op haar beurt “tsju”. De aangewezene deed vervolgens hetzelfde. Dit ging zo door in een moordend tempo. Moordend, leuke woordspeling gezien het gewelddadige karakter van het spelletje.

Daarna vroeg José ons in een kring te lopen. Één van ons moest zich vervolgens omdraaien. Het gevolg daarvan was dat de hele kring zich moest omdraaien. Hierbij leerde je bewust te zijn van je omgeving. En op veranderingen te reageren. Best leuk. En we werden er lekker warm van.

Daarna was het acteren aan de beurt. Onze eerste opdracht was de oefening “Ik ga weg”. De opdracht was dat één speler tegen de andere speler de zin “Ik ga weg” zou zeggen. Vervolgens nog een keer de zin “Ik ga weg” zou uitspreken en daarna zou de andere speler hierop reageren met de volzin “nee”. Waarop de eerste speler weer de prachtige zin ten gehore zou brengen: “Ik ga weg”.
Ondanks dat elk team spelers dezelfde zinnen had, was het leuk te zien dat elke scène weer anders was. De manier van uitspreken, de lichaamshouding en mimiek gaf de scène een bepaalde lading.
Johan en Nirma begonnen met de scène. Nadat Johan zich eerst vergist had: hij wachtte na de eerste “Ik ga weg” op de nee van Nirma. Dit was lang wachten, want zij wachtte op de tweede “Ik ga weg” van Johan. De tweede keer ging de scène goed. De zinnen werden zodanig uitgesproken, inclusief de houding en mimiek, dat de indruk gewekt moest worden dat hier sprake was van een pijnlijk afscheid.
De scène van Vincent en Noor was veel lichter van toon. Vincent nam afscheid alsof hij naar zijn werk of de supermarkt ging. Noor wilde dit niet. Zij toonde meer belang in de vermoedelijke relatie tussen deze personen dan Vincent.

Daarna kregen we de scènes met de briefjes. Één speler nam van José een briefje waarop een tekst stond. Die zin moest door de speler worden uitgebeeld door middel van mimiek, houding etc. Een andere speler die eigenlijk niets anders deed dan kijken, moest later hierop reageren zoals hij of zij dacht dat erop gereageerd moest worden. Leuk om te zien dat het “publiek” de uitbeelding soms anders interpreteerde dan de tweede speler.
Zo beeldde bijvoorbeeld Larissa de zin uit: “Het kan niet, maar ik wil je”. Piet had hierbij het gevoel dat ze hulp nodig had, die hij haar ook aanbod. En sommige toeschouwers kregen het behoorlijk warm bij de verleidelijke blikken van larissa. Schitterend om te zien.

En met Linda wil je niet ruzie hebben. Ik weet helaas de zin niet meer, maar het was zeker iets negatief, want zij keek Rachel met zo`n intens boze blik aan, om vervolgens weg te kijken dat Rachel wel moest reageren met een timide “sorry”.

Leuk om te zien hoe verschillende zinnen door een aantal spelers werden uitgebeeld.

De laatste oefening ging om dilemma`s. De scènes bij de Vloer op draaien allemaal om dilemma`s. José splitste ons op in twee groepen. In beide groepen vertelde iemand een verhaal. In dat verhaal moest het gaan over dilemma`s. Vervolgens vertelde één persoon uit de groep het verhaal aan de andere groep, zonder de dilemma`s te vertellen. Dit bleek al moeilijk genoeg. De andere groep moest uit dit verhaal de dilemma`s halen. En hieruit bleek dat zij soms andere dilemma`s zagen dan de verteller op papier had staan. Johan vertelde het verhaal over een ergotherapeut die bij een oude man kwam die net een herseninfarct had gehad. Zijn vrouw en dochter waren daarbij aanwezig. Het grote dilemma was dat de oude man niet wilde accepteren dat hij hulpbehoevend geworden was. Zijn vrouw nam hem alle handelingen uit handen uit angst dat hij anders dood zou gaan. En de dochter had weer loyaliteitsproblemen met de vader en de moeder. De therapeut moest kiezen tussen professionaliteit en haar gevoel.

De tweede groep had als verhaal en dilemma een stel met een liefdesrelatie waarbij de ene naar een introductieavond wilde van een nogal zweverige cursus gegeven door een soort goeroe. Zij (of hij) dweepte met de goeroe. Voor de partner hoefde dit niet, voor deze was het hol gezwets, en hij wilde vertrekken. Beide personen hadden hierbij een dilemma. Wijs je de cursus af, wijs je dan ook de relatie af. Blijf je bij je goeroe of bij je geliefde. Allemaal moeilijke vragen.

Uiteraard gilden beide verhalen om in scènes te worden omgezet.
Vincent en Luciën speelden de beide geliefden die naar de cursus gingen, waarbij Vincent aangaf die niet te willen. Dat het allemaal nonsens was en hij wilde weg. Luciën wilde dat hij bleef en hield hem dan ook letterlijk, tevergeefs, vast. Heerlijk om te zien.

Daarna speelden Nirma en Johan de oude man en de vrouw. Al zittend half verlamd op een stoel vertelde Johan zijn dilemma. Hij kon zijn beperkingen niet accepteren. Een heel monoloog. Op advies van José liet Nirma haar gevoelens en dilemma zien. Zij haalde het onderste uit de pan en gilde, huilde het uit dat zij bang was voor de dood van haar man. Hij had niet ALLEEN een probleem. Na zo`n betoog kon Johan alleen met tranen in zijn ogen zwijgen en Nirma`s pijn voelen. Echt een topprestatie van Nirma.

Daarna was de tweede les van José al afgelopen en ging iedereen naar huis. Weer een week wachten op een les “De vloer op”.

Door Johan
Foto's later :)

Maak een keuze!

Afgelopen donderdag de eerste van 5 trainingen van José, waarin we ons voorbereiden op de voorstelling op 16 mei: De Vloer Op. Een superles weer, waarin we de lastige omschakeling moesten maken van het snelle, over-the-top theatersport-spel, naar acteren voor de vorm De Vloer Op. Als je nog nooit De Vloer Op hebt gezien, kun je op devloerop.nl oude afleveringen zien met echte acteurs: geweldig om te zien en van te leren!
Zoals José zei gaan we de komende weken meer nadruk leggen op rustiger spel, waarin stiltes mogen vallen en de emoties en acties geloofwaardig moeten zijn. Hoe doe je dat? Door keuzes te maken als speler, door ergens helemaal voor te gaan. Als je wil gaan opstaan maar halverwege denkt ‘toch maar niet’ dan gaat het publiek (dat slimmer is dan je denkt) denken “waarom zou dat zijn” en dat geeft ruis, afleiding van waar het echt om gaat in de scene.
We begonnen met tegelijk dwars door de ruimte te lopen, in rechte lijnen (je maakt een keuze om ergens doelbewust naar toe te lopen). Langzamerhand werd het tempo opgevoerd, en samen moesten we ervoor zorgen dat de hele ruimte ongeveer gelijk gevuld bleef; dat er geen gaten vielen. Later deden we datzelfde, maar nu met de helft van de mensen; de anderen gingen observeren om te zien wat er opviel. Vincent, die heel lang bleef staan en toen tenslotte toch ging lopen, trok de aandacht: je gaat als publiek helemaal invullen wat hij denkt en waarom hij dat doet. En Linda die overal korte scenes van maakte, leidde juist daarvan af: ruis.
Daarna kregen we de opdracht om met z’n drieën een spreekwoord letterlijk uit te beelden, de anderen moesten het raden. Toen we ze daarna direct geimproviseerd moesten uitbeelden, zonder eerst te overleggen, ging dat eigenlijk ook prima; eentje zet de scene op en de anderen kijken: wat heeft die speler nog nodig zodat het publiek begrijpt wat we bedoelen... Zo deden Erik en Larissa “van een mug een olifant maken (simsalabim)”, spanden Piet en Mieke het paard Jan achter de wagen (of toch voor de wagen?), vangt hoge boom Jan meer wind dan kleine boom Mieke, en ging de derde hond Vincent er met het been van Linda en Hans vandoor. Blij appeltje Anne viel niet zo ver van de boom, en toen Anne verliefd werd op Rachel, maakte hem dat blind. Leuk om te zien en te doen!
Jan ging op de stoel zitten en werd in een gekmakend tempo van twee kanten belaagd met korte scene-aanboden, die hij moest accepteren en direkt in-character moest beantwoorden. Knap om te zien hoe hij dit bleef doen en zo snel omschakelde steeds.
Linda, Rachel en Anne werden even opzij gezet en kregen een geheime opdracht om zo saai mogelijk te zijn, een stoel te pakken en op het podium te gaan zitten. Het publiek werd gevraagd wat ze hadden gezien, en er volgden allerlei verhalen over wachtkamers bij de dokter, verdrietige levensverhalen... en dat terwijl we echt ons best deden om geen aanboden te doen! Zo zie je dat elk gebaartje of handeling van belang is, dat het publiek de scene toch gaat invullen en een verhaal maakt, zelfs als er niets te zien is.
En toen kwam Leo. Leo zat op een stoel, we zagen hem niet maar het doel van de spelers Larissa (vriendin), Noor (ex), Erik (zakenpartner) en Hans (belastinginspecteur) was om tegen hem te acteren en ons hem zo te laten zien. Een prachtig verhaal ontstond met belastingfraude en een boze ex die haar kinderen wilde dumpen. Toen de emoties groter werden gemaakt, en vooral toen de spelers die lieten ontstaan door Leo, werd hij echt voor ons als publiek.

Daarna hebben Vincent (papa), Anne (broer), Piet (Jack de volleybalcoach) en Johan (Fred de hardhandige ex-vriend) geprobeerd om een onzichtbaar meisje Cindy tot leven te wekken. De veel oudere Fred sloeg haar en haar broer hielp haar om het uit te maken met hem, maar Cindy koos direkt om met de ook oudere coach verder te gaan. Het was moeilijk maar ook leuk om met 2 acteurs samen met Cindy te spelen... Fred kwam op en sloeg zowat het hele hoofd van Cindy eraf omdat ze het gewaagd had hem te dumpen, en natuurlijk kwam vader Vincent voor haar op en eindigde het met een haantjesgevecht...
Daarna nog weer iets nieuws gedaan: twee mensen moesten een stoel pakken, en zonder vooropgezet plan die ergens in de ruimte met een tafel neerzetten, een houding neerzetten en bevriezen. Als publiek gingen we dan observeren en kijken wat we zien, en die scene moest dan ook worden gespeeld. Linda en Larissa waren een moeder en dochter, de dochter wilde het er niet over hebben, maar moeder vertrok toch met haar nieuwe vriend. Larissa had papa nog nooit horen huilen, behalve die ene keer... een prachtige ontroerende scene.

Noor en Jan bleken een stel te zijn, waar Noor voor de zoveelste keer iets had te bekennen, Jan werd er moedeloos van. Het bleek te gaan om een kind... Noor wilde zo graag maar Jan vond het niet zo romantisch om na het temperaturen de daad te gaan doen... hij voelde zich alleen een zaaddonor en niet als vriend gewaardeerd. Gelukkig kwam Noor het goedmaken.
Anne zat bij Pauw en Witteman aan tafel, terwijl er iemand anders geinterviewd werd en kreeg steeds meer last van kriebel aan zijn neus, wat hij probeerde langzaam op te bouwen. Doordat hij niet aan zijn neus ging zitten, leek het steeds meer alsof hij meer kriebel aan zijn kont had, maar de opbouw was leuk om te zien. Piet zat aan een diner-tafel met zijn nieuwe baas Johan, die een fiks stuk spinazie op zijn tanden had zitten en Piet probeerde het hem subtiel duidelijk te maken... echt hilarisch om zijn grimassen te zien!

Een heerlijke les José; nu al weer zin in volgende week!

Jan's Bed & Breakfast

Na de wedstrijd zijn we met Nirma, Franka, Jan, Hans, Lucien en Anne nog samen wezen stappen in Amsterdam. Omdat we speelden dat Jan jarig was, hebben we in elke bar samen even voor hem gezongen hihi.
Bij het Crea-Cafe was Jan’s beste vriend 18 jaar geworden en op dat besloten feest hebben we nog even rondgekeken en hem gefeliciteerd. Nadat die bar sloot, zijn we samen met enkele mensen van LOS door de meest interessante buurt van Amsterdam gelopen, op weg naar een karaoke bar. Lekker gedanst ('waar zijn die f*cking handjes?') en Nirma en Franka hebben zelfs nog echt gezongen daar (kijk hier maar voor een video).




Nadat de dames de heren van zich af hadden geslagen (“of niet natuurlijk”) namen we tegen vier uur een taxi terug naar Jan’s mooie huis in Oud West. Terwijl wij lui nog een beetje aan de karaoke zaten, verwendde Jan ons met tortilla chips en warme broodjes kaas... precies wat we nodig hadden!

Om half zes toch maar ons bed opgezocht en na een heerlijke maar te korte nachtrust werden we wakker van het jut-en-jul-geklets van Jan en Luciën, die een heerlijk ontbijtje met ei, sinaasappelsap en koffie voor ons verzorgden. Heel langzaam keerden we terug in onze lichamen, onder het genot van goede gesprekken en diepe inzichten in hoe mannen en vrouwen werken aan de hand van de verjaardagskado’s van Jan: probeer in contact te komen met het verwaarloosde kind in je, die help! Help! Roept...
In Jans prachtige ambulance reden we in de zon terug naar Hoorn en Jan verraste ons nog door in een park ineens te stoppen voor een heerlijke picknick met broodjes. Om een uur of drie waren we weer terug op het station van Hoorn, en omdat Nirma nog net haar trein had gemist heeft Jan haar helemaal naar huis gebracht de lieverd... Jan heeft ons echt verwend. Ik denk dat hij door mag naar het volgende jaar ;-)
Een heerlijke dag met goeie vrienden ouderwets uitgaan, moeten we vaker doen!

Nat en droog

Zaterdagmiddag troffen we, Anne, Nirma, Franka, Hans en Linda, elkaar bij Hoorn Centraal, om de uitwedstrijd tegen LOS te gaan spelen/supporteren. Jan haalde ons op in zijn niet zo nieuwe maar geweldig mooie ambulance bus. De bus was uitgerust met vlaggetjes, drinken, broodjes en andere versnaperingen. De reis had een hoog schoolreisjes gehalte, en voor we het wisten arriveerden we in Amsterdam. Dank je wel Jan! Na enige omzwervingen belandden we voor een snelle hap bij de Mexicaan, waar Erik en vriendin ons troffen, en waar we uitgebreid Jan’s verjaardag vierden. Gezang, gezoen, cadeaus en hoera’s. Maar wie weet er hoe oud Jan nou geworden is?

Bij Crea aangekomen werden we warm ontvangen door LOS. Ons team, bestaande uit Nirma, Franka, Jan en Captain Anne had er duidelijk zin in. Onze eigen Luciën kwam uit voor LOS.
Na de openingsliederen (de tekst zat er bijna in) opende LOS met een sprookje over een Kiwi en een reus. Ons antwoord was een prachtige snelle scène van Repelsteeltje (Anne) waarin het zwanger raken en bevallen van Nirma elkaar in waanzinnig tempo opvolgden.

In de tweede scène met als thema geschiedenis, zette Jan en Franka al typend een prachtig kader neer voor Nirma en Anne. De typende spelers beschreven een erotische nacht die zij samen doorgemaakt hadden. Echter, Franka was ervan overtuigd dat het om echte liefde ging terwijl Jan als motivatie voor de daad slechts het afwezig zijn van een andere vrouw kon bedenken. Natuurlijk illustreerden Nirma en Anne de situatie op sprekende wijze. Los had een mooie drie in de pan waarin ze een scène speelden in een Jordanese kroeg.

LOS zong een prachtig lied voor Gladys, een jarige moeder van een van de rechters en wij sloegen terug met een blind date. Na een scène van beide partijen over liefde, waarbij Franka en Nirma dankzij hun wisselende emoties en voor veel rozen zorgden, was het pauze.

Na de pauze daagde LOS ons uit voor een actuele scène. Zij hadden een hele leuke verbeelding van een dagje schoonmoeder, waarbij Luciën schitterde als vervelend zoontje en als schoonmoeder. Anne interviewde professor Jan over zijn nieuwe uitvinding: `lichtgevend bier`. Een speelster van LOS verfraaide de scène als voorwerp, de straf die zij kreeg voor grof taalgebruik en diende als bierpomp. Hoewel het pompende deel aan de achterzijde van de dame gesitueerd was, zocht Anne die ter hoogte van haar borsten, wat een mooi plaatje gaf.
De presentator reikte Anne een volle vaas met `bier`en Anne accepteerde de geste en goot de gehele inhoud lang zijn mond en raakte daarbij tot grote tevredenheid van het publiek kletsnat.

De slotscene was een muzikale scène waarbij Anne en Nirma al tandenpoetsend een opera ten gehore brachten. Helaas bleek het een tragedie, want Nirma had tot grote ontzetting van Anne de nacht met Rodney doorgebracht.

Allemaal prachtige scènes, en jury en publiek verkozen LOS tot betere partij van de avond, en ze waren ook ontzettend leuk!

Na het applaus is Jan nog een uur bezig geweest met het droogstrijken van Anne´s broek, terwijl Anne zonder gene in de kleedkamer rondliep. Ook een mooi tafereel!

Nog even nageborreld en een deel van ons, waaronder ondergetekende, gingen terug naar Hoorn.
[verslag van Linda]

Eriks' eerste keer

Afgelopen donderdag kregen we een heerlijke les theatersport van Luciën, waarin het gebruik van de ruimte centraal stond. Om op te warmen deden we een ingewikkelde oefening, waarin we in rijen door de ruimte moesten lopen en intussen heel goed moesten opletten wat er gebeurde omdat we ineens moesten omkeren, een zin doorgeven en nog meer dingen.
Daarna moesten we allemaal één voor één dezelfde ruimte binnenlopen (een keuken) en steeds een handeling en voorwerp in de ruimte toevoegen. Leuk om te zien hoe er zelfs een vervolgverhaal ontstond rondom een vervelende kat die in de weg liep, een rotschop kreeg en uiteindelijk in de pan met soep verdween... Daarna kregen we een opdracht om een voorwerp uit te beelden. De massage-douchekop van Erik was hilarisch... hij draaide tegelijk aan de twee kranen van de douche maar dat zag er aan de kant heel anders uit hihi
In groepjes van drie gingen we vervolgens een rondleiding geven in een ruimte; wat kun je daar zoal aantreffen.
De spiegelkamer-vorm is een lastige vorm: het toneel wordt in tweeën gedeeld, en de kamers zijn aan de buitenkant aan elkaar verbonden en twee mensen spelen dezelfde personen die ineens van de ene naar de andere kant... nou dit wordt niks, je moet het gewoon zien eigenlijk!
Franka was telefoniste op het politiebureau en Oliver kwam zich als verdachte melden “ik ben verdacht”. Waarvan hij nou precies verdacht werd was niet helemaal duidelijk, maar toen hij handboeien omkreeg probeerde hij door zijn eigen armen te draaien, en gaf die houding zo aan Rachel, die vervolgens niet meer uit de knoop kwam.

Een hele leuke les; lekker veel gespeeld en ook geleerd! Dank je wel Luciën!

Expreszo tegen LOS!

LOS was uit Amsterdam afgereisd om het tegen ons: Noor, Marjo, Hans en Oliver, op te nemen. LOS met Bart, Lies, Hinke en Thomas hadden er duidelijk zin in. Dat bleek al snel tijdens de warming up en zeker later op de avond.
Nadat het publiek was warm gepraat en geoefend door Vincent en Linda was het de beurt aan de dames rechter om zich te presenteren. Candy (Franka) en Mandy (Vickey): hoog blond en vel rood verstopt achter een mooie designbril namen zei de beoordeling voor hun rekening. Een tikkeltje dedain en pikant gaven zij commentaar bij hun punten. Ja, ik weet dat ik knap ben, maar zo knap als deze dames?
Na een Tos met het ABC-begingzinnenspel was het LOS die met de eer ging strijken. Het blijft lastig het alfabet zin-na-zin in de juiste volgorde en tempo te gebruiken.


LOS nam de aftrap voor haar rekening met de ‘Prediker’ . Een spel waarbij twee predikers de zaal verlaten. Het publiek gaf de twee andere spelers de volgende suggesties: ranzig, schoorsteenveger en ei. Deze twee spelers beelden om de beurt de suggesties uit. De teruggekeerde predikers lieten zich bij hun preek leiden door deze uitbeeldingen met het doel de suggesties te raden. De snelle opeenvolgende associaties van de predikers zorgden voor veel lachwekkende momenten, en spanning of de suggesties geraden zouden worden.
Expreszo beantwoorde deze uitdaging met een Predikende Spacejump die van Vogels overging naar Treinen, Sinasappelkist en ten slotte op de Dam eindigde, om van daaruit weer terug te gaan.


Expeditie Robinson bracht Expreszo op Texel, met een echt Texelse schaap dat geschoren moest worden. Dat schaap bleek een toerist te zijn! De applausmeter kwam er aan te pas om telkens een speler aan te wijzen die mocht vertrekken. De opdracht om met steeds minder spelers de zelfde scene te spelen werd goed in hoog tempo uitgevoerd. Aan Oliver de eer om als laatste alle rollen te spelen. Goed gedaan.
En het eindigde in een prachtig liedje van “groen groen knolle knolle land”.

LOS beantwoordde met ‘De Troubadour” met de uit het publiek gegeven titel: “Wat is het hier toch heet”. De spelers en de troubadour wisselden elkaar af. Er ontspon zich een wonderbaarlijk mooi verhaal van een ridder die op weg was met zijn paard naar zijn trouwfeest. Hij moest lopen omdat zijn paard een hoefijzer kwijt was. Zij ontmoetten een vrouwelijke smid die op zoek was naar een man. U voelt het aankomen. Na enige dramatische scenes eindigde zij in elkaars armen. De jury beloonde hen met een extra punt.



‘De sokken van mijn man’ was de titel van het gedicht dat drie spelers van LOS elk op een eigenwijze voordroegen. Eerst kregen we een hartontroerende performance, opgevolgd dooreen zenuwachtige meisje van 10, en afgesloten door een woordenvirtuoos die bijna rappend zijn gedicht bracht. Het laatste gedicht werd door het publiek gekozen om nogmaals ten gehore gebracht te worden, maar nu met een moderne dans als ondersteuning.
Expreszo werd door het publiek naar de Pyramide van Cleopatra gebracht waar zij in drie verschillende muziekstijlen: polka, wals en tango een mooie liefdesscene neerzette. Oliver en Marjo voelden zich duidelijk thuis bij de pyramides.


Na de pauze werd er gestart met een gezamenlijk zin-voor-zin verhaal die de titel “Warm in Tuindorp” droeg. De hoofdrol was voor een tuinkabouter.

Een ijstaartjongleur trad op als expert tijdens een handen doorscene van Expreszo. De handen waren zeer geloofwaardig en het verhaal natuurlijk absurd. Het ijs vloeg alle kanten op, ogen moesten schoon geveegd en zakdoeken te voorschijn gehaald.
LOS speelde het leven van Ike na. Ike iemand uit het publiek werd geinterviewd: met wie woon je, wat studeer je, enz. We konden zien hoe Ike als student pedagogisch werk in een chaotisch georganiseerde opleiding van de ene naar de andere klas werd gestuurd. Hoe zij op haar eerste stagedag voor het blok werd gezet om een aantal lastige pubers aan het werk te krijgen. Uiteindelijk werd haar inzet beloond met een diploma.



Tot nu toe werd elke scene op een heerlijke wijze begeleid door Lucien. Dank je wel!!



Voor de laatse scenes werd door LOS gevraagd om een scene met weinig Lucien. LOS vroeg aan het publiek een titel voor een lied; “Je schoenveter” . Zij brachten het lied in drie stijlen: Zuid-Amerikaans, Hiphop en Psychodelic Rock. Vooral de Hiphop klonk lekker.
Expreszo vond het ‘” Tijd voor een lied” . Tijdens een neutrale scene werd het spel onderbroken voor de volgende liederen: “een klontje havermout in mijn pap”, “muis in het vogelkooitje” en “dingen allemaal mee” . Er werd mooi en met veel tekst gezongen door Hans en Noor. “Allemaal mee” werd de afscheidsdeun van een fijne avond.

LOS was een heerlijke tegenstander die heel veel mooie scenes neerzette. Zij verdienden zonder meer de overwinning. Als Vincent niet zo pietluttig had geteld was dat ook gebeurd.


We kijken uit naar volgende week. Dan spelen we opnieuw tegen LOS maar dan in Amsterdam en met een geheel andere samenstelling zowel van als van Expreszo. Expreszo speelt met Anne, Franka, Jan en Nirma, aan de andere kant Lucien.