Freeze!

Al jaren volg ik de belevenissen van de groep ImprovEverywhere uit New York, die door middel van rare acties en flashmobs, een glimlach op het gezicht van de normale New Yorker willen toveren. Bekende acties van hen zijn Frozen Grand Central, en natuurlijk het jaarlijks terugkerende No Pants Day en het MP3 Experiment. Onze jaarlijkse buitentraining gebruikt ook vaak ideeën die bij hen vandaan komen.

Toen ik hoorde dat ze naar Nederland zouden komen voor een week acties, leek het me gelijk gaaf om mee te doen. Maandagmiddag om 17h bij het station Rotterdam Centraal zouden we instructies krijgen. Als eigen baas ben je lekker flexibel dus heb ik een afspraak ’s middags gepland in Delft en zo kon ik de reiskosten zelfs vergoed krijgen ;-) Larissa had ook zin, dus haar pikte ik op om 12h30 bij haar werk. Even snel een boterhammetje bij een tankstation, dropjes voor onderweg en toen naar het zuiden. Larissa om kwart voor 2 afgezet in Delft, die moest zich daar dik 2 uur in d’r eentje vermaken, en ik naar mijn meetings. Hup snel lopen naar het station Delft om met de trein naar R’dam te gaan, dat is veel makkelijker dan erheen met de auto. Om kwart voor 5 waren we bij het station, en vonden we precies om 5 uur een grote groep mensen bij het afgesproken punt. Altijd gek om ‘bekende mensen’ in het echt te zien: Charlie Todd stond er gewoon tussen de mensen. Binnen kregen we de instructie, en wie schetst onze verbazing toen ook Jan daar was!
Charlie was zijn stem kwijt en kon alleen fluisteren dus vertelde een vriendin wat we gingen doen: we hoopten er al op, en het werd dus een Freeze actie, à la Frozen Grand Central! Op het Stadhuisplein, waar veel terrasjes zijn, is een grote klok zichtbaar, die elk kwartier een mooi riedeltje geeft. Om precies 17h45 gingen we precies 5 minuten bevriezen in een natuurlijke houding. Daarna precies 1 minuut in een tijdloop van 1 seconde steeds dezelfde handeling doen, en daarna gewoon verderlopen alsof er niets gebeurd is.

We hadden even de tijd, dus liepen we met z’n drieën over het plein en daarna de Lijnbaan op. We hadden honger, maar konden geen patatzaak vinden. Wat zouden we gaan doen als we bevroren? Een foto maken? Larissa zei: als je een ijsje hebt, dan smelt hij helemaal, een beetje voor de grap. Maar dat was eigenlijk wel een goed idee! We stelden het kopen van het ijsje uit tot 17h40 en bij de Jamin bestelden we heel langzaam 3 softijsjes (met disco dip!) en waren om 17h43 klaar en liepen langzaam het plein op, al kletsend.
Het riedeltje van de klok overviel ons toch nog, en ik stond in een hele rare houding met mijn linkerhand, maar ja zo hoort dat. Echt heel mooi om te zien hoe ineens zoveel anderen (iets van 200) ook bevroren, en er ineens een raar soort stilte over het plein viel. Het ijsje smolt maar heel langzaam, veel langzamer dan ik had gedacht. Het liep over mijn handen en mijn armen naar beneden, tergend langzaam richting mijn opgerolde mouwen en drupte op de grond. Ik focuste me op een plek voor me en voor je het wist was de tijd alweer voorbij. Er liepen fotografen die enorm veel foto’s maakten van iedereen, vooral van Larissa met haar ijsje: klik-klik-klik-klik-klik... Echt zo gaaf de reacties van de mensen die op het terras zaten en de mensen die langs liepen, van hun werk naar het station of zo. Eerst nog gewoon pratend, en dan ineens: hee, wat is dat nou? “ooo moet je die zien, dat ijsje smelt helemaal!” er kwamen ook mensen dichtbij kijken, en midden in je beeld staan. “Nee hoor, ze leven nog gewoon volgens mij” hihi.

Er was ook iemand die bij de pinautomaat bevroren stond; het mooie was dat diegene die erachter aan in de rij stond ook erbij hoorde, maar daar achter stond een grote surinaamse mevrouw die pas na een tijdje doorkreeg dat er helemaal geen schot in de rij was... he schiet eens op daar!

Jan zag het als een golf over het plein gaan: de tijd was om; je had geen zicht op de klok maar je volgt gewoon de anderen, wat die doen. Toen begon iedereen ineens hele korte bewegingen te maken; wij likten aan ons ijsje natuurlijk. En daarna, ineens, was het afgelopen en liep iedereen door alsof er niks aan de hand was.
Wij met enorm plakkerige armen natuurlijk. Gelukkig hadden we wat servetten en nadat we om de hoek waren verdwenen probeerden we ons schoon te maken. Op het plein bij de schouwburg staan mooie fonteinen en daar hebben we ons schoongemaakt en nog even bijgekletst. Toen begon de honger toch te dringen en hebben we een heerlijke patatzaak opgezocht en nog met wat andere bevriezers gekletst. Om een uurtje of 7 de trein terug naar Delft gepakt (en Jan de intercity naar Amsterdam) en daar met de auto weer naar Hoorn. Larissa heeft heerlijk geslapen van Schiphol tot Hoorn en ik bijna ook. Het was echt zoooo cool om er deel van uit te maken. En we hebben nog op de foto gestaan met Charlie, en nog met hem gesproken over onze Expreszo MP3 acties... Geweldig was het.

Larissa schrijft:

"Nou, je zal maar net met een ijsje staan, dan heb je'n probleem." grapte ik. En ja hoor, 10 minuten later stonden Jan, Anne en ik met smeltende ijsjes tussen zo'n 200 bevroren mensen midden op het raadhuisplein. Geweldig!! Die reacties van mensen om ons heen, hihihi!

"Die ijsjes! Kijk, die ijsjes smelten!" En er ging zelfs een of andere mafketel met me op de foto. Zeker voor herhaling vatbaar!

En vandaag de foto’s bekijken natuurlijk. Vanwege die fotograaf zei ik gister tegen Larissa: jij staat morgen op de voorpagina van de krant. Het had gekund natuurlijk, want een foto van zo’n freeze event is helemaal niet zo spectaculair: het ziet er heel gewoon uit! Alleen op een video zie je hoe gaaf het is, met een ijsje zie je op een foto nog dat er iets raars aan de hand is. Hoe cool dat bleek dat Jan en ik op de voorpagina van de Rotterdamse versie van de Metro staan! We hebben een papieren exemplaar kunnen regelen voor het familie-album.
Al met al een echt geweldige actie en gaaf om aan mee te doen.