Zoals José zei gaan we de komende weken meer nadruk leggen op rustiger spel, waarin stiltes mogen vallen en de emoties en acties geloofwaardig moeten zijn. Hoe doe je dat? Door keuzes te maken als speler, door ergens helemaal voor te gaan. Als je wil gaan opstaan maar halverwege denkt ‘toch maar niet’ dan gaat het publiek (dat slimmer is dan je denkt) denken “waarom zou dat zijn” en dat geeft ruis, afleiding van waar het echt om gaat in de scene.
We begonnen met tegelijk dwars door de ruimte te lopen, in rechte lijnen (je maakt een keuze om ergens doelbewust naar toe te lopen). Langzamerhand werd het tempo opgevoerd, en samen moesten we ervoor zorgen dat de hele ruimte ongeveer gelijk gevuld bleef; dat er geen gaten vielen. Later deden we datzelfde, maar nu met de helft van de mensen; de anderen gingen observeren om te zien wat er opviel. Vincent, die heel lang bleef staan en toen tenslotte toch ging lopen, trok de aandacht: je gaat als publiek helemaal invullen wat hij denkt en waarom hij dat doet. En Linda die overal korte scenes van maakte, leidde juist daarvan af: ruis.
Daarna kregen we de opdracht om met z’n drieën een spreekwoord letterlijk uit te beelden, de anderen moesten het raden. Toen we ze daarna direct geimproviseerd moesten uitbeelden, zonder eerst te overleggen, ging dat eigenlijk ook prima; eentje zet de scene op en de anderen kijken: wat heeft die speler nog nodig zodat het publiek begrijpt wat we bedoelen... Zo deden Erik en Larissa “van een mug een olifant maken (simsalabim)”, spanden Piet en Mieke het paard Jan achter de wagen (of toch voor de wagen?), vangt hoge boom Jan meer wind dan kleine boom Mieke, en ging de derde hond Vincent er met het been van Linda en Hans vandoor. Blij appeltje Anne viel niet zo ver van de boom, en toen Anne verliefd werd op Rachel, maakte hem dat blind. Leuk om te zien en te doen!
Jan ging op de stoel zitten en werd in een gekmakend tempo van twee kanten belaagd met korte scene-aanboden, die hij moest accepteren en direkt in-character moest beantwoorden. Knap om te zien hoe hij dit bleef doen en zo snel omschakelde steeds.
Linda, Rachel en Anne werden even opzij gezet en kregen een geheime opdracht om zo saai mogelijk te zijn, een stoel te pakken en op het podium te gaan zitten. Het publiek werd gevraagd wat ze hadden gezien, en er volgden allerlei verhalen over wachtkamers bij de dokter, verdrietige levensverhalen... en dat terwijl we echt ons best deden om geen aanboden te doen! Zo zie je dat elk gebaartje of handeling van belang is, dat het publiek de scene toch gaat invullen en een verhaal maakt, zelfs als er niets te zien is.
En toen kwam Leo. Leo zat op een stoel, we zagen hem niet maar het doel van de spelers Larissa (vriendin), Noor (ex), Erik (zakenpartner) en Hans (belastinginspecteur) was om tegen hem te acteren en ons hem zo te laten zien. Een prachtig verhaal ontstond met belastingfraude en een boze ex die haar kinderen wilde dumpen. Toen de emoties groter werden gemaakt, en vooral toen de spelers die lieten ontstaan door Leo, werd hij echt voor ons als publiek.Daarna hebben Vincent (papa), Anne (broer), Piet (Jack de volleybalcoach) en Johan (Fred de hardhandige ex-vriend) geprobeerd om een onzichtbaar meisje Cindy tot leven te wekken. De veel oudere Fred sloeg haar en haar broer hielp haar om het uit te maken met hem, maar Cindy koos direkt om met de ook oudere coach verder te gaan. Het was moeilijk maar ook leuk om met 2 acteurs samen met Cindy te spelen... Fred kwam op en sloeg zowat het hele hoofd van Cindy eraf omdat ze het gewaagd had hem te dumpen, en natuurlijk kwam vader Vincent voor haar op en eindigde het met een haantjesgevecht...
Daarna nog weer iets nieuws gedaan: twee mensen moesten een stoel pakken, en zonder vooropgezet plan die ergens in de ruimte met een tafel neerzetten, een houding neerzetten en bevriezen. Als publiek gingen we dan observeren en kijken wat we zien, en die scene moest dan ook worden gespeeld. Linda en Larissa waren een moeder en dochter, de dochter wilde het er niet over hebben, maar moeder vertrok toch met haar nieuwe vriend. Larissa had papa nog nooit horen huilen, behalve die ene keer... een prachtige ontroerende scene.Noor en Jan bleken een stel te zijn, waar Noor voor de zoveelste keer iets had te bekennen, Jan werd er moedeloos van. Het bleek te gaan om een kind... Noor wilde zo graag maar Jan vond het niet zo romantisch om na het temperaturen de daad te gaan doen... hij voelde zich alleen een zaaddonor en niet als vriend gewaardeerd. Gelukkig kwam Noor het goedmaken.
Anne zat bij Pauw en Witteman aan tafel, terwijl er iemand anders geinterviewd werd en kreeg steeds meer last van kriebel aan zijn neus, wat hij probeerde langzaam op te bouwen. Doordat hij niet aan zijn neus ging zitten, leek het steeds meer alsof hij meer kriebel aan zijn kont had, maar de opbouw was leuk om te zien. Piet zat aan een diner-tafel met zijn nieuwe baas Johan, die een fiks stuk spinazie op zijn tanden had zitten en Piet probeerde het hem subtiel duidelijk te maken... echt hilarisch om zijn grimassen te zien!
Een heerlijke les José; nu al weer zin in volgende week!
0 reacties:
Een reactie plaatsen