Afgelopen donderdag hadden we de tweede les van José. Moesten we vorige week keuzes maken, nu moesten we voelen. En gevoeld hebben we.
We begonnen de les met een warming-up. José vroeg ons in een kring te gaan staan. Vervolgens noemde zij een categorie op. Ze begon met de categorie sport. Ze riep een sport en wees iemand aan. Die ander moest zijn hand op zijn of haar hoofd plaatsen, een andere sport roepen en iemand aanwijzen. Die moest hetzelfde doen. Dit laatste ging steeds sneller.
Omdat dit niet moeilijk genoeg was, voegde José er een categorie bij. De bijkomende categorie was fruit. Vervolgens moest iedereen de beide categorieën onthouden. En om het nog moeilijker te maken kwam er een derde categorie bij: auto`s. Uit deze oefening leerden we ons hoofd vrij te maken van alle dagelijkse beslommeringen.
De volgende warming-up was de Chihatsju. Nee, geen Japanse vechtsport. De bedoeling was, dat iedereen een fictief Japans zwaard voor zich had. José begon als eerste het zwaard (katana) met de gil “chi” uit de grond te trekken. Vervolgens moesten de personen naast haar de zwaarden ook trekken en haar zogenaamd in de buik raken, onder de gil “ha”. Direct daarop wees zij een ander aan met het zwaard en gilde op haar beurt “tsju”. De aangewezene deed vervolgens hetzelfde. Dit ging zo door in een moordend tempo. Moordend, leuke woordspeling gezien het gewelddadige karakter van het spelletje.
Daarna vroeg José ons in een kring te lopen. Één van ons moest zich vervolgens omdraaien. Het gevolg daarvan was dat de hele kring zich moest omdraaien. Hierbij leerde je bewust te zijn van je omgeving. En op veranderingen te reageren. Best leuk. En we werden er lekker warm van.
Daarna was het acteren aan de beurt. Onze eerste opdracht was de oefening “Ik ga weg”. De opdracht was dat één speler tegen de andere speler de zin “Ik ga weg” zou zeggen. Vervolgens nog een keer de zin “Ik ga weg” zou uitspreken en daarna zou de andere speler hierop reageren met de volzin “nee”. Waarop de eerste speler weer de prachtige zin ten gehore zou brengen: “Ik ga weg”.
Ondanks dat elk team spelers dezelfde zinnen had, was het leuk te zien dat elke scène weer anders was. De manier van uitspreken, de lichaamshouding en mimiek gaf de scène een bepaalde lading.
Johan en Nirma begonnen met de scène. Nadat Johan zich eerst vergist had: hij wachtte na de eerste “Ik ga weg” op de nee van Nirma. Dit was lang wachten, want zij wachtte op de tweede “Ik ga weg” van Johan. De tweede keer ging de scène goed. De zinnen werden zodanig uitgesproken, inclusief de houding en mimiek, dat de indruk gewekt moest worden dat hier sprake was van een pijnlijk afscheid.
De scène van Vincent en Noor was veel lichter van toon. Vincent nam afscheid alsof hij naar zijn werk of de supermarkt ging. Noor wilde dit niet. Zij toonde meer belang in de vermoedelijke relatie tussen deze personen dan Vincent.
Daarna kregen we de scènes met de briefjes. Één speler nam van José een briefje waarop een tekst stond. Die zin moest door de speler worden uitgebeeld door middel van mimiek, houding etc. Een andere speler die eigenlijk niets anders deed dan kijken, moest later hierop reageren zoals hij of zij dacht dat erop gereageerd moest worden. Leuk om te zien dat het “publiek” de uitbeelding soms anders interpreteerde dan de tweede speler.
Zo beeldde bijvoorbeeld Larissa de zin uit: “Het kan niet, maar ik wil je”. Piet had hierbij het gevoel dat ze hulp nodig had, die hij haar ook aanbod. En sommige toeschouwers kregen het behoorlijk warm bij de verleidelijke blikken van larissa. Schitterend om te zien.
En met Linda wil je niet ruzie hebben. Ik weet helaas de zin niet meer, maar het was zeker iets negatief, want zij keek Rachel met zo`n intens boze blik aan, om vervolgens weg te kijken dat Rachel wel moest reageren met een timide “sorry”.
Leuk om te zien hoe verschillende zinnen door een aantal spelers werden uitgebeeld.
De laatste oefening ging om dilemma`s. De scènes bij de Vloer op draaien allemaal om dilemma`s. José splitste ons op in twee groepen. In beide groepen vertelde iemand een verhaal. In dat verhaal moest het gaan over dilemma`s. Vervolgens vertelde één persoon uit de groep het verhaal aan de andere groep, zonder de dilemma`s te vertellen. Dit bleek al moeilijk genoeg. De andere groep moest uit dit verhaal de dilemma`s halen. En hieruit bleek dat zij soms andere dilemma`s zagen dan de verteller op papier had staan. Johan vertelde het verhaal over een ergotherapeut die bij een oude man kwam die net een herseninfarct had gehad. Zijn vrouw en dochter waren daarbij aanwezig. Het grote dilemma was dat de oude man niet wilde accepteren dat hij hulpbehoevend geworden was. Zijn vrouw nam hem alle handelingen uit handen uit angst dat hij anders dood zou gaan. En de dochter had weer loyaliteitsproblemen met de vader en de moeder. De therapeut moest kiezen tussen professionaliteit en haar gevoel.
De tweede groep had als verhaal en dilemma een stel met een liefdesrelatie waarbij de ene naar een introductieavond wilde van een nogal zweverige cursus gegeven door een soort goeroe. Zij (of hij) dweepte met de goeroe. Voor de partner hoefde dit niet, voor deze was het hol gezwets, en hij wilde vertrekken. Beide personen hadden hierbij een dilemma. Wijs je de cursus af, wijs je dan ook de relatie af. Blijf je bij je goeroe of bij je geliefde. Allemaal moeilijke vragen.
Uiteraard gilden beide verhalen om in scènes te worden omgezet.
Vincent en Luciën speelden de beide geliefden die naar de cursus gingen, waarbij Vincent aangaf die niet te willen. Dat het allemaal nonsens was en hij wilde weg. Luciën wilde dat hij bleef en hield hem dan ook letterlijk, tevergeefs, vast. Heerlijk om te zien.
Daarna speelden Nirma en Johan de oude man en de vrouw. Al zittend half verlamd op een stoel vertelde Johan zijn dilemma. Hij kon zijn beperkingen niet accepteren. Een heel monoloog. Op advies van José liet Nirma haar gevoelens en dilemma zien. Zij haalde het onderste uit de pan en gilde, huilde het uit dat zij bang was voor de dood van haar man. Hij had niet ALLEEN een probleem. Na zo`n betoog kon Johan alleen met tranen in zijn ogen zwijgen en Nirma`s pijn voelen. Echt een topprestatie van Nirma.
Daarna was de tweede les van José al afgelopen en ging iedereen naar huis. Weer een week wachten op een les “De vloer op”.
Door Johan
Foto's later :)
0 reacties:
Een reactie plaatsen