Schitteren! Sterretjes! Elkaar laten schitteren! Elkaar cadeautjes geven!
Een les van stralen, laat je tegenspeler schitteren.
Eerst schitterde al het eten. Vele koeken en soesjes kwamen op tafel. Heel lekker allemaal, maar we moesten toch aan het werk. Wel heel leuk werk.
“Liefde is als sinterklaas. Het duurt maar heel kort en je bent altijd teleurgesteld wat je krijgt.” Mieke (nu nog) van der Pol.
We begonnen met Pinokio. Van een houtblok naar leven. Eerst langzaam je wenkbrauwen, ogen, neus, oren etc. Opgeven moment konden we lopen! Het was een wonder. Eerst ging dat nog wat wankel en vreemd, maar uiteindelijk liepen we normaal.
Omdat we zo goed konden lopen gingen we rare figuren samen maken. Wie wilt er nou niet een deel van een krultang zijn? Altijd al een acht, een fietspomp (bestond uit drie delen), een waf jisfidh (?) willen zijn. Mijn droom is uitgekomen!
Om een beeld te maken en om je medespelers te ondersteunen, gingen we in twee groepen soort van foto’s maken. Iemand begon bijvoorbeeld met een koffer, daarbij kwam een verloren ticket, iemand die zijn ticket had verloren, een panty in de koffier die het dichtmaken van de koffer tegenhield (wat doet een panty in een koffier van een man?) en uiteindelijk kwam er een drugsdealer er ook nog bij.
De groepen werden is stukken gehakt om in kleinere groepjes hoge en lage status te oefenen. De lage status had iets heel ergs gedaan en dat moest uitgebreid worden. De hoge status mocht de lage status helemaal in de grond trappen. Het was interessant om te doen, wel lastig. Hoe houd je het realistisch, hoe maak je het nog groter zonder dat het saai wordt?
Om het uitbreiden nog meer te oefenen werd, de toen nog mevrouw, van Zanten bijgehaald.
“Wist je dat van Zanten twee suikerklontjes in haar thee doet? En dat niet alleen! Nee, dat zeker niet. Na sluitingstijd gaat ze naar de supermarkt en snuift ze samen met de directeur (die ze heeft gekocht en daarna met hem doet) koffie en suiker. De vakkenvullers werden er ook nog bij gehaald. Maar dat niet alleen… Mevrouw van Zanten blijkt eigenlijk een man te zijn! Een man met vele voetbalplaatjes van de Albert Heijn. Meneer/mevrouw van Zanten was Willem van Hanegem!
‘Laat de ander schitteren’ werd ook gedaan in de scènes waar een persoon een emotie op zijn rug was geplakt. De taak was aan zijn medespeler om die emoties duidelijk te maken zonder je zelf die emotie was. Cadeautjes geven, een goed aanbod, laat de ander stralen.
Trots: “Goed zo jongen, je doet het prima!” Johan was als een dolfijn in de ballenbak. Hij deed alles zo goed, zelfs het vinden van het kunstgebit van Larissa vond hij. Vooral het tongetje en het gezicht van Larissa was een mooi resultaat. Zij was zo blij en gaf zoveel complimentjes aan Johan dat het wel liefde moest zijn.
Angst: Angst voor dementie. “Wat ben je aan het doen?” “Aan het breien… dat vroeg je net ook al.”Moeite hebben met het opnoemen van de kinderen. De dokter die langs moet komen. Een liefdevol paar, maar waar dementie een gevaar is. Angst zelf kwam er niet heel goed uit. “Wees maar niet boos – Oh niet huilen, je weet dat ik daar niet goed tegen kan.” Een mooie scène.
Gierig: Het zilveren tientje van moeder was heilig in deze scène. De scène speelde zich af in een gokhal waar een gierige Franka het geld overal vandaan pakte. “Wie het vindt mag het houden!”
Hetzelfde werd ook geprobeerd met twee emoties. Lastig om te ontvangen en tegelijkertijd te geven, maar wel interessant.
De ogen vlogen heen en weer bij de kermisattractie. Daar moet je wel nerveus van worden! Toch spannend, dus ook blij.
De zelfgemaakte kroon werd er ook bijgehaald. De kroon werd opgezet die moest schitteren door het aanbond die was gedaan eerder de scène.
De tekenaar van Tom en Jerry die had steeds jeuk door het bewegen van een muis. “Daarom zijn de tekeningen zo bibberig.’ Erik die was eerst zo bewonderd door de tekenaar Johan, maar hij wist hem te helpen door een psychiater er bij te halen. De psychiater, Vincent, was geniaal door de kroon af te zetten. Het hielp Johan van zijn jeuk af te komen.
Voetbal en vrouwen gaan ook nooit samen. Mieke snapte niets van het spel en Noor ging het haar uitleggen. Mieke mocht het uiteindelijk zelf het spel uitproberen, want als scheidsrechter zou het niet helemaal goed doen. Vele pogingen gedaan om de bal in het doel te laten gaan. Eerst met de bal in de hand langs het ‘hekje’ gaan en dan zo het doel in. Maar oh, de speler is toch wel heel leuk – daar moet je een handtekening van hebben! Laatste poging werkte wel. In slow motion ging de bal tegen het hoofd van Larissa aan en zo het doel in.
Er zijn mooie scènes gespeeld! De avond duurde eigenlijk te kort.
Heel erg bedankt Anne voor deze leuke en leerzame les!
Volgende week hebben we les van Mirjam! Tot dan! Heb maar een fijne week!
filmpjes komen later
Verslag door Nirma
0 reacties:
Een reactie plaatsen