De mensen aan de tafeltjes ernaast kijken verbaasd naar dit zielige stelletje mannen. Waarom zo fysiek? Dan valt hun oog op de truien van Pieter en Hans: daar staat 'ExpresZo' op. Aha, het is een groepje homofielen. Dat verklaart alles.
Dan komt Rachel aangelopen en even later Larissa ook. Er wordt weer rosebier gedronken, zoete witte wijn en bier. Er wordt gekletst over werkfrustraties, vakanties die geweest zijn en gepland staan.
Anne is naar Florence geweest en heeft daar het originele beeld van Het Zwijntje gezien; zie foto.
Ook heeft hij een klein replicaatje voor Larissa meegenomen, die nu waarchijnlijk trots op haar bureautje staat ter herinnering aan een heerlijke luie zondagochtend in bed.
Het wordt kouder, maar binnen is alles vol. We besluiten te verhuizen en lopen naar een cafeetje aan de Rode Steen.
Daar staat gelukkig Leffe Blond van de tap op de kaart. Helaas blijkt dat deze op is, dus neemt Anne genoegen met een Leffe Bruin.
Het is een stuk vroeger dan een paar weken geleden, dus bestelt Anne nu hopelijk op tijd de befaamde snacktoren met warreme hapjes. Helaas: ook nu weer te laat. Dan maar een schaaltje nacho chips. Duidelijk sluit de keuken te vroeg ik dit cafe.
We kletsen en lachen en praten over (opsomming voor nieuwsgierige noor):
- elkaar
- hoe erg we Expreszo missen
- hoe we zouden zijn zonder Expreszo
- hoe we bij Expreszo terecht zijn gekomen
- wat we allemaal met het geld van Expreszo moeten doen (wintersportuitje? kerstdiner? workshop? weekend in Barcelona? enorm kado bruiloft Rachel?)
- de grootte van de sleutelbossen van iedereen
- noor die haar been gebroken heeft
- iedereen die er niet is hebben we uitgebreid beroddeld natuurlijk
Het is erg gezellig, het voelt vertrouwd. Een beetje te laat wachelen we terug naar de fietsen en gaan we weer naar huis. Tot een volgende keer, tot msn
