Ssssstt...

Vorige week gaf Mieke ons les in het stil zijn; het gebruik van stilte in scenes.

Na enkele opwarmers (waarbij Lucien zichzelf dodelijk verwondde; dat is dus wat Tineke bedoelde met 'sterkte met Mieke')

moesten we allemaal een voor een als onszelf op het podium gaan staan en gewoon een poosje stil zijn. Net als het ongemakkelijk wordt, barstte het publiek in een donderend applaus los. Heerlijk gevoel, en inderdaad moeilijk om gewoon stil te zijn (ik schoot steeds in de lach omdat ik vorige week erg melig was en allerlei hele foute ideeen kreeg over iedereen (en omdat Rachel de hele tijd zo guitig zat te kijken)), en misschien was het in ontvangst nemen van het applaus nog wel moeilijker.

Daarna veel hele mooie scenes gezien, waarin we truuks gebruikten om meer stil te zijn dan anders. Geen idee waar de volgende scene met Nirma en Lucien over ging (hij leeft nog); maar wel een mooi beeld zo hihihi


Bedankt Mieke, je bent een geweldig goeie creatieve trainer.

Vanavond oefenen we voor de thuiswedstrijd van komende zaterdag. Tot dan, Anne

Van Iglo tot Macaroni

Uitwedstrijd bij Tartrek, 25 januari 2008

Spanning moet je opbouwen. Wat dat betreft was de wedstrijd bij voorbaat geslaagd, want toen we met piepende banden bij de Egelantier in Haarlem arriveerden, hadden we nog een half uur. Gelukkig had captain ‘Iglo’ Noor de rit niet alleen benut om kaart te lezen maar ook om haar mannen (Luciën, Vincent, Pieter) de tekst van het Expreszolied te leren en te inventariseren welke spelvormen hun bekend voorkwamen.

Het werd daarom toch een knallende opening in het matig bezette theater – de Expreszo supportersbus was nog meer verdwaald dan wij en heeft Haarlem nooit bereikt – met als tossspel de origineelste manieren om het rookverbod te omzeilen en te shoppen op de Huishoudbeurs. Tartrek mocht beginnen en daagde ons uit tot een verhalende scène. Hun fuga werd door ons overtroffen met een gave ruimtesprong naar de iglo van Noor die door ketelbink Vincent via een melancholiek lied voor het afscheid van hopman Pieter eindigde in een plasje water.

Wij daagden uit tot een poëtische scène en zetten een wapen in dat Mieke ons de vorige avond had aangereikt: het moderne gedicht. ‘Op de step’, in een krachtige voordracht van Luciën, werd ondersteund door een soepele pas de deux – of was het een quickstep? – van Vincent en Pieter. Hier zette Tartrek een poëziecafé tegenover, waarin vooral dichteres 3 overtuigde: “Wat... Wat… WAT… zullen we eten?”

Voor de pauze mochten we van de rechters nog een korte scène spelen. Tartrek kwam zingend uit de hoek met Kortjakje in drie stijlen (steeds langer). Wij speelden Hans en Grietje in 1 minuut (steeds korter). Zeer energiek en hilarisch.

Na de pauze daagden wij uit tot een expertscène. Noor zette een overdonderende rozentrekkende doventolk neer die het podium goed benutte, terwijl achter haar de drijfzanddeskundige meneer Zandkorst (Luciën) zijn expertise probeerde te delen met de stoïcijnse interviewer Vincent en het verblufte publiek. Hierna gebruikte Tartrek de briefjesmethode om een nachtkastjesmaker te laten belanden in een café. Rommelig maar onderhoudend.

Als verwarrende scène zette Tartrek de dating show in, een vorm die het goed deed bij het publiek. Wij maakten de boel nog verwarrender door een emotioneel vierkant neer te zetten dat meer op een draaimolen leek. De tbs’er (Vincent) en zijn bewaker (Pieter) zijn waarschijnlijk nog op zoek naar passende enkelbandjes om voorgoed met elkaar verbonden te zijn.

De laatste speelronde betrof een uitdaging met muziek. Onze djebbertroeven Vincent en Noor brachten de zakdoekjes naar de ogen met de hartverscheurende opera ‘De gescheiden Siamese tweeling’. Vertaler Luciën was zo geroerd dat hij mee begon te zingen. Tartrek maakte de zaak af met de ouderwetse smartlap ‘Het bier is op’.

De stemming zat er zo goed in dat de jury de beide teams vroeg af te sluiten met een achtpersoons gospel. Dat werd een opzwepende ode aan de macaroni en toen was het bordje leeg en had Tartrek nipt gewonnen: 71-68.

Het was een heerlijke leerzame avond. Tartrek was een fijne tegenstander. De drie rechters waren erg goed. Hoewel ze weer de ‘lollige’ namen hadden die kennelijk bij theatersport horen, oordeelden ze tamelijk serieus. Uiteraard met de blik op het scorebord, maar wat zij goed vonden was echt goed – en waar ze bedenkingen hadden, waren die terecht. Zoals José na afloop zei: “De energie was goed.” De rest van de zin houden we voor ons. En ik ben er doorheen: mijn eerste wedstrijd gespeeld. Met dank aan jullie allemaal.

Verslag door Pieter

Tartreks site!

Is het een vliegtuig? Is het een vogel?

Nee; het is: ... vuurbal Rod

Gisteravond de eerste training van het jaar gehad. Onze vertrouwde energieke docent Rod kwam ons weer vermaken en trainen. We begonnen met het TADADA spel, waarin iedereen met een papieren prop moest rondgooien en we samen zelf verzonnen termen moesten roepen.

Daarna het nieuwe spel hamer,muur,loods gedaan: met bijbehorende gebaren begon iedereen als hamer. Je mocht iemand van dezelfde soort opzoeken, dan 1 2 3: een aantal vingers opsteken en wie het eerst het totaal aantal vingers noemde, werd gepromoveerd tot muur. En dan verder. Als je verloor als muur of loods werd je weer een hamer. Snappen jullie het nog? Leuk en lekker energiek.

Vervolgens in tweetallen associeren op woorden en in andere tweetallen elkaar spiegelen. Meestal proberen we dan te leiden en de bewegingen een beetje te sturen, omdat het zomaar tegenover elkaar staan wel heel saai lijkt, maar dat mocht niet deze keer. Gewoon staan en dan zien wat er komt. Veel gegiebel natuurlijk; je wordt erg melig van het elkaar een hele poos recht in de ogen kijken. Wel een goeie oefening om te doen. Tot slot in drietallen een combinatie van associeren en spiegelen gedaan; knap als je dan nog aan iets anders kunt denken.

Verder hebben we gespeeld met woord-per-keer verhalen, omdat je zo ook elkaar de ruimte moet geven en niks zelf kunt plannen. Na dit een paar keer 2 op 2 gedaan te hebben, hebben we het ook voor publiek gedaan: erg leuk om te zien. Michael Jackson kwam erachter dat je het pinnetje van een handgranaat ook gewoon terug kunt stoppen. En Marco Borsato bestelde een wel heel lugubere pizza. Leuk hoe de scene tot een mooi eind komt door op een gegeven moment te beginnen met "dus, onthoudt:" Hele mooie clues hebben we gezien.

Tot slot van de avond (een beetje cheezy, daar hadden we geen goed nederlands woord voor) hebben we allemaal de persoon rechts van ons een compliment gegeven, en onze improvisatie-voornemens voor 2008 uitgesproken.

Een heerlijke avond met veel positiefs. Zoals altijd natuurlijk van onze vuurbal Rod

Tot volgende week!

Een goed begin

Vorige week donderdag mochten we bij Mariska onze (intussen befaamde) nieuwjaarsborrel hebben. Mark was weggevlucht, dus konden we in alle rust genieten van een goed gesprek, een drankje en een hapje.



de dames op de bank voelden elkaar goed aan: "heb jij dat nou ook?"

Bedankt Mariska! Het was weer gezellig