Aangezien we in kleine groepjes bezig waren kan ik niet voor iedereen spreken, dus daarom;
De Dag van de Lach, gezien door de ogen van Larissa.
Het was een mooie zonnige namiddag in de charmante binnenstad van Hoorn. Wat het nietsvermoedend publiek niet wist was dat er boven in de Waag een verkleedpartij aan de gang was. Wellis waar in een piepklein hoekje, maar de slangenmensen van Expreszo wisten zich toch in allerlei kostuums, pakken en jurken te wurmen.
Zo gingen wij als Russische toeristen de Rode Steen en haar etablissementen verkennen met Noor, onze gids en vertaler. Ljenna had Russische muziek meegenomen waar wij in diverse café's een dansje op deden. En ik ging even een fiets uitproberen. Dat ging als Rus natuurlijk maar nèt goed. Verder probeerde Ljenna (was het Ljenna of iemand anders?) haar jongste dochter Mieke te slijten aan elke knappe, rijke man die we tegenkwamen. ...Bovendien werd ik aangevallen door een grote hond, maar wees gerust! Alleen een bordje sneuvelde. Ik ben nog volledig in tact.
Franka zetten als bruid de boel flink op stelten, helemaal op momenten dat ze met haar grote hoepeljurk uit een kroeg stampte terwijl ze "HIJ GAAT VREEMD!!!" riep. Ook sleurde ze wildvreemde mannen voor de poorten van het Westfries museum om er even mee op de foto te gaan. De verbluffende resultaten hiervan volgen spoedig!
Trees was toiletjuffrouw en de gelukkige mensen die haar tegenkwamen kragen een uitleg over Synchroon Plassen. Ze ging natuurlijk wel even aan de deur luisteren of het wel helemaal synchroon ging. Ook maakte ze met één en hetzelfde sopje de toiletten, de tafeltjes, het beeld van J.P. en de Rode Steen zelf schoon.
Toen Noor, Ljenna en ik als 3 generaties (klein)dochter, moeder en oma) werk gingen zoeken moesten we goed uitkijken om niet over zwerver Lucien te struikelen die hier en daar spontaan op de grond kwakte. (Kwak is my name...) ...Met zijn daklozenkranten.
In de café's spoelden wij glazen en bezorgden we drankjes. ...Al dronk oma-ikke af en toe zelf de drank op. *hik!* Vooral als het sterk was. Ook had oma nogal losse handjes maar Moeder-Ljenna had haar meteen door en zorgde dat de gestolen voorwerpen (flessen drank, een pepermuntbakje, etc) weer terug kwamen op hun plek.
Daarna hebben we een hapje gegeten bij de Klinker en voor we het wisten was het al weer 8 uur. (Tja, we waren uit pure enthousiasme ook al iets eerder begonnen dan afgesproken omdat er toen meer mensen waren, dus een hapje eten kon er mooi nog even bij. En het was heeeeel lekker.)
Tot zo ver! Ik hoor graag jullie verhalen en belevingen, mede Expreszionisten!
Foto's volgen nog!
Larissa
0 reacties:
Een reactie plaatsen