Van Iglo tot Macaroni

Uitwedstrijd bij Tartrek, 25 januari 2008

Spanning moet je opbouwen. Wat dat betreft was de wedstrijd bij voorbaat geslaagd, want toen we met piepende banden bij de Egelantier in Haarlem arriveerden, hadden we nog een half uur. Gelukkig had captain ‘Iglo’ Noor de rit niet alleen benut om kaart te lezen maar ook om haar mannen (Luciën, Vincent, Pieter) de tekst van het Expreszolied te leren en te inventariseren welke spelvormen hun bekend voorkwamen.

Het werd daarom toch een knallende opening in het matig bezette theater – de Expreszo supportersbus was nog meer verdwaald dan wij en heeft Haarlem nooit bereikt – met als tossspel de origineelste manieren om het rookverbod te omzeilen en te shoppen op de Huishoudbeurs. Tartrek mocht beginnen en daagde ons uit tot een verhalende scène. Hun fuga werd door ons overtroffen met een gave ruimtesprong naar de iglo van Noor die door ketelbink Vincent via een melancholiek lied voor het afscheid van hopman Pieter eindigde in een plasje water.

Wij daagden uit tot een poëtische scène en zetten een wapen in dat Mieke ons de vorige avond had aangereikt: het moderne gedicht. ‘Op de step’, in een krachtige voordracht van Luciën, werd ondersteund door een soepele pas de deux – of was het een quickstep? – van Vincent en Pieter. Hier zette Tartrek een poëziecafé tegenover, waarin vooral dichteres 3 overtuigde: “Wat... Wat… WAT… zullen we eten?”

Voor de pauze mochten we van de rechters nog een korte scène spelen. Tartrek kwam zingend uit de hoek met Kortjakje in drie stijlen (steeds langer). Wij speelden Hans en Grietje in 1 minuut (steeds korter). Zeer energiek en hilarisch.

Na de pauze daagden wij uit tot een expertscène. Noor zette een overdonderende rozentrekkende doventolk neer die het podium goed benutte, terwijl achter haar de drijfzanddeskundige meneer Zandkorst (Luciën) zijn expertise probeerde te delen met de stoïcijnse interviewer Vincent en het verblufte publiek. Hierna gebruikte Tartrek de briefjesmethode om een nachtkastjesmaker te laten belanden in een café. Rommelig maar onderhoudend.

Als verwarrende scène zette Tartrek de dating show in, een vorm die het goed deed bij het publiek. Wij maakten de boel nog verwarrender door een emotioneel vierkant neer te zetten dat meer op een draaimolen leek. De tbs’er (Vincent) en zijn bewaker (Pieter) zijn waarschijnlijk nog op zoek naar passende enkelbandjes om voorgoed met elkaar verbonden te zijn.

De laatste speelronde betrof een uitdaging met muziek. Onze djebbertroeven Vincent en Noor brachten de zakdoekjes naar de ogen met de hartverscheurende opera ‘De gescheiden Siamese tweeling’. Vertaler Luciën was zo geroerd dat hij mee begon te zingen. Tartrek maakte de zaak af met de ouderwetse smartlap ‘Het bier is op’.

De stemming zat er zo goed in dat de jury de beide teams vroeg af te sluiten met een achtpersoons gospel. Dat werd een opzwepende ode aan de macaroni en toen was het bordje leeg en had Tartrek nipt gewonnen: 71-68.

Het was een heerlijke leerzame avond. Tartrek was een fijne tegenstander. De drie rechters waren erg goed. Hoewel ze weer de ‘lollige’ namen hadden die kennelijk bij theatersport horen, oordeelden ze tamelijk serieus. Uiteraard met de blik op het scorebord, maar wat zij goed vonden was echt goed – en waar ze bedenkingen hadden, waren die terecht. Zoals José na afloop zei: “De energie was goed.” De rest van de zin houden we voor ons. En ik ben er doorheen: mijn eerste wedstrijd gespeeld. Met dank aan jullie allemaal.

Verslag door Pieter

Tartreks site!