Na enkele opwarmers (waarbij Lucien zichzelf dodelijk verwondde; dat is dus wat Tineke bedoelde met 'sterkte met Mieke')
moesten we allemaal een voor een als onszelf op het podium gaan staan en gewoon een poosje stil zijn. Net als het ongemakkelijk wordt, barstte het publiek in een donderend applaus los. Heerlijk gevoel, en inderdaad moeilijk om gewoon stil te zijn (ik schoot steeds in de lach omdat ik vorige week erg melig was en allerlei hele foute ideeen kreeg over iedereen (en omdat Rachel de hele tijd zo guitig zat te kijken)), en misschien was het in ontvangst nemen van het applaus nog wel moeilijker.
Daarna veel hele mooie scenes gezien, waarin we truuks gebruikten om meer stil te zijn dan anders. Geen idee waar de volgende scene met Nirma en Lucien over ging (hij leeft nog); maar wel een mooi beeld zo hihihi
Bedankt Mieke, je bent een geweldig goeie creatieve trainer.
Vanavond oefenen we voor de thuiswedstrijd van komende zaterdag. Tot dan, Anne
0 reacties:
Een reactie plaatsen