Weekendje weg

Het weekendje weg wordt weer gepland! Laat Anne of Rachel zo spoedig mogelijk weten welk van de volgende data je niet kunt:

vr 13 April middag tot zo 15 April middag
vr 20 April middag tot zo 22 April middag
vr 11 Mei middag tot zo 13 Mei middag
vr 01 Juni middag tot zo 03 Juni middag

Op de datum dat de meeste mensen kunnen huren we een huisje in de natuur, waar we kunnen wandelen en evt zwemmen (traditie, zie op www.expreszohoorn.nl voor foto's van afgelopen weekendjes).Het doel van het weekend is om elkaar op een andere manier te leren kennen. We wandelen wat, barbequen, maken muziek, maar vooral doen we veel gek en praten we veel over van alles en nog wat, en dansen tot in de kleine uurtjes op muziek van meegebrachte CD's. Dus als je op ziet tegen een weekendje met mensen die je niet goed kent, juist gaan. Aan het eind van het weekend is er een nieuwe groep ontstaan. En lachen en plezier gegarandeerd.

Foto's vorig weekendje:

Dobbelen

We begonnen de les heel poetisch. We liepen kris kras door elkaar, moesten dan als groep stoppen met lopen en dan begon er een gedicht woord voor woord. Eerst een monoloog, dan met zijn tweeen, 3 personen, tot en met 5 personen die woord voor woord dichtten en terug. Dat er veel dicht-talent in de groep is blijkt uit een van de gedichten: "hoe - veel - leed - is - er - in - 1 -wereld". Een andere opwarmer was in de kring; spreek een fantasiewoord uit in 2 emoties met beweging, die de hele groep kopieerd.

Jos had een idee: Voer een gesprek in koppels van twee met de woorden "één" tot en met "vijfentwintig". In dit gesprek kwamen stiltes voor, tedere en aggressieve momenten,wie had ooit gedacht dat je zoveel verschillende gesprekken kunt voeren met deze getallen.

Dobbelen:
Het grootste deel van de les deden we spelvormen met een dobbelsteen. Eerst monologen, waarin de afgeschermde dobbelsteen de intensiteit van de emoties bepaalde. Eén was tam, 6 was wild. En we hebben wat wilde scenes gezien.

We deden dit ook met 2x dobbelen, 1x voor een begin emotie en 1x voor de eind emotie. Dan moest er tijdens de scene een omslag zichtbaar worden voor het publiek. Later deden we hetzelfde in tweetallen. Om het nog moeilijker (en leuker!)te maken eindigden we met 3x dobbelen, waarvan de 2e en 3e keer voor 1 van de spelers verborgen bleef. Wij als publiek moesten achteraf dan raden wat er gegooid was.Iedereen riep door elkaar "2-4-1" nee "3-5-2" etc. Helaas kan ik even geen scenes herinneren, stuur me een mailtje als je je leuke dingen herinnerd want die waren er genoeg!
Die ik zelf deed met Vincent weet ik nog. Of Vincent nog terug durft te komen weet ik niet... We gooiden 4-2-6, waarvan ik de 2 niet wist en Vincent de 6 niet. We zaten op een fiets (suggestie: voorwerp met een F), ik pakte Vincent vast en zei hoe fijn het was weer eens samen weg te zijn. Nu naar 2...Vincent pakte mijn hand en zei dat het beter was even te stoppen. We gooiden de fiets op de grond en keken elkaar diep in de ogen...toen moesten we naar 6....overhemdknopen sneuvelden en jonge kijkers wenden de ogen af.. en iedereen had goed geraden dat het een 6 was!

We hadden deze les wat kijkers in de zaal, vanwege een vergadering van het Pakhuis. Eén van de kijkers was een jongen, die meteen bleef en meedeed en nog goed ook. hij kreeg een hartelijk applaus!

De les eindigde met een spectaculaire scene, een space jump met vier tweetallen, gedubt!!! Dus steeds kwam 1 nieuw iemand in de scene, zijn partner deed dan de stem. Heel grappig om te zien.

Bedankt Jos, we hebben weer van je genoten!!

Stilte op het politiebureau

Afgelopen donderdag hadden we de les van Jos uit Alkmaar. Daar hadden we allemaal erg naar uitgekeken, want de lessen vorig seizoen waren ons goed bevallen. Extra speciaal was de avond omdat we voor het eerst met zijn allen speelden! De "beginners" waren supergemotiveerd na die goede wedstrijd van de week ervoor.
Quote Jos: "Theater gaat over spannende ontmoetingen en contact tussen 2 mensen"

We begonnen erg leuk met het zingen van onze naam...en wat we hadden gegeten. Zo weet je meteen wat je aan elkaar hebt, en wie bij elkaar heeft gegeten! Daarna wandelden we rond, eerst maar 1 tegelijk, toen 2,3,4,5 en weer terug naar 1. Tot 3 ging redelijk goed ;-)

Toen deden we een paar rondjes rondlopen, met een emotie, een karakter. Eerst compleet losstaand van van de anderen, dan steeds meer (non) verbaal contact maken, en allebei door de ontmoeting veranderen. Dat waren ook de thema's van de avond: laat je veranderen (allebei) en de kracht van Stilte.

Ook deden we steeds in een ander tweetal "woord voor woord", waarin we niet alleen snel moesten antwoorden maar ook emotiewisselingen van elkaar overnamen in het verhaal. Een rondje "foto tableau" was erg hilarisch, maar ook goed om te zien wat je allemaal al uit alleen een tableau kunt opmaken. Zonder woorden of bewegingen.







De lange oefening, waar we allemaal om beurten aan mee deden, was het politiebureau. Ook dat was hilarisch. Eén voor één kom je binnen in een karakter, je ontmoet een ander karakter en laat je allebei veranderen. Zodra het voor het publiek duidelijk is dat beiden zijn veranderd mocht er 1 af en kwam een nieuw iemand op. Dit gebeurde met veel originaliteit bij de beginners, heel leuk om te zien. Maar we kwamen echt niet meer bij toen Jos de scene van Aukje en haar man te tam vond. Aukje zat op het bureau omdat ze net in elkaar was geslagen door hem, en toen kwam ie binnen. Aukje veegde de vloer met hem aan en ging heftig tekeer. Erg gaaf! Hoge energie, fysieke aanraking en allebei veranderden ze.

We eindigden met een spacejump met tweetallen, niet alleen voor ons nieuw maar ook voor Jos. Die kwam erg goed uit de verf, de scenes in het zwembad en de bloemkwekerij etc liepen naadloos in elkaar over. Het ging zo leuk dat we er meteen nog 1 hebben gedaan.

We hebben zin in les 2 van Jos!

Expreszo stelt een nieuw Elftal op

Gisteravond was de langverwachte eindpresentatie van de introductiecursus Theatersport van Expreszo. Elf enthousiaste mensen hebben 10 weken lang getraind in basistechnieken als accepteren/blokkeren, werken met emoties en statusverschillen. In een spetterende voorstelling speelden ze in twee teams (5 tegen 6) tegen elkaar. Iedereen had vrienden en familie meegenomen, zodat de zaal behoorlijk vol zat.

Mirjam heeft de mensen getraind en was ook de presentator, gekleed in fleurige broek en boa constrictor. Als toss-spel werd Categoriën gespeeld. Na een enorme hoeveelheid fruitsoorten, dieren, kledingstukken, lichaamsdelen en zelfs broodsoorten, mocht het rode team starten met de eerste uitdaging: een scene met veel woorden

Er staan rijen!

Daniel, Marloes en Vincent mochten elk maar resp. 3, 5 en 2 woorden per zin zeggen. Met behulp van hun vingers ging dat redelijk goed. Een uitstekend ingeënte Marloes wilde op Schiphol inchecken, maar haar man was voor de vijfde keer hun paspoort vergeten! Toen de man achter de balie riep “Er staan rijen” (3 woorden) besloten ze toch maar naar huis te gaan…

Hallo

Het antwoord van het witte team kwam in de vorm van een Woord Op Woord Af. Tineke, Nirma en Lienna moesten op en af als hun woord (“hallo”, “koffiepot” en “vliegtuig”) werd genoemd. Vooral het “hallo” werd enorm grappig: elke keer dat Tineke op kwam, werd ze begroet met een hartelijk “hallo” en moest ze alweer af. Dat de scene zich in een kerk afspeeld

e, waar een koorrepetitie gaande was, was toen niet zo belangrijk meer.

Het ongeluk van de eeuw

Wit speelde vervolgens een Doventolk. Tineke inverviewde Noor, die alles wist van wasknijpers verzamelen. Gelukkig voor de doven onder ons was Nirma er om het in gebarentaal om te zetten. Heerlijk om te zien met hoeveel enthousiasme ze dat deed! Toen bleek dat er vooral mensen werden geknepen met die knijpers en er zelfs doden waren gevallen, viel ze prachtig om en kreeg de lachers op haar hand. De anderen speelden daar mooi op in, door het vervolgens steeds over doden en omvallen te hebben. Een heerlijke hilarische scene. Ik moet nog steeds lachen om de

wasknijpers die van onder de schotse rokjes werden gehaald, en de plastic kinderknijpertjes

Sneeker melken

Rood kon niet achterblijven en speelde een mooie Handen Door scene, waarin Trees, Daniel, Hans en Marloes samen alles vertelden over een nieuwe manier van koeien melken: het zogenaamde Sneeker Melken! Het blijkt dat de koeien daarvoor op de rug moeten liggen, wat het richten op de emmer erg moeilijk maakt. De rechters wilden het graag eens echt zien, maar het bleef bij luchtkoeienmelken. De samenwerking tussen de handen en de sprekers liep fantastisch.

Toen was het alweer tijd voor pauze. De stand was 11 punten voor wit, 9 voor rood. In de pauze schreef het publiek dialoogzinnen voor na de pauze. Sommigen konden geen genoeg krijgen en hebben de halve hoge hoed gevuld met de prachtigste zinnen.

Mirjam was in haar opwinding de jury vergeten af te kondigen, en na de pauze bleken de strenge Rachel en Mieke bijna niet meer het podium op te boe-en…

Een mooie emotie-bus als opwarmer, waarin Noor haar echte stijve nek gebruikte in de scene, en toen snel door naar de uitdaging door Rood. Het werd een Klachtenburo. Hans en Trees Rianne brachten een speedboot terug. Toen Hans met een pakket van 1 meter kwam aanlopen, bleek al dat er iets mis was. Ze waren vergeten hem in het water te leggen (“ik had toch gezegd…”) en wilden er 5 km/uur mee gaan varen. Een sleuteltje? Wat voor sleuteltje? Een grote ontlading toen het voorwerp werd geraden.

De Cluedo van Wit werd een schoorsteenveger, op een kerkhof met een tandenborstel. De laatste twee werden helder uitgebeeld en direkt geraden, maar de schoorsteenveger was al na de eerste keer veranderd in een onbegrijpelijk op en neer rossen… heerlijk om te zien hoe Noor absoluut niet begreep waar het over ging, maar toch maar de hand schudde.

Schuimpje

De briefjes van het publiek werden door Tineke en Pieter in een scene in een bloemenveiling gebruikt. Pieter was na 24 jaar huwelijk vergeten hoe zijn vrouw heette en noemde haar “Nico”… Tineke was scherp en reageerde op “Gelukkig krijgen we een nieuw kabinet” met “ik had hem dáár gedacht; met een laatje voor de chrysanten”! Tot slot besloten ze om samen de zaak te verkopen en een wereldreis per boot te gaan maken: “Schuimpje, ik hou van je”.

Toen rechter Mieke 1 punt gaf omdat de man helemaal niet luisterde, sprak Pieter de memorabele woorden: “zo zijn mannen”

Space Lady

Een korte scene in het zwembad met Marloes en Vincent werd drie keer met verschillende filmstijlen overgedaan. Cowgirl Marloes trok laarzen en een holster aan, en sprong toch in een bad met koeieschijt. Mag ik van u nog een filmstijl? “Musical” Dank u wel… Marloes en Vincent aarzelden geen moment en zongen een prachtige scene uit de volgende Endemol musical, ondersteund door pianist Pieter. Tot slot: Science Fiction. Als robots beweegden ze zich. Vincent waarschuwde Space Lady (echt een goeie titel voor een stripheldin) om niet in het virtuele bad te springen, maar ze deed het natuurlijk toch.

Een hydrofobe spons

De laatste scene van Rood werd de nieuwste DVD “De spons die verzoop” van Steven Speelberg. De spons bleek watervrees te hebben. Daniel bediende een echte spons, die de ster van de avond werd. Toen we inzoomden op de gezichtsuitdrukking van de spons, waren we allemaal diep onder de indruk van zijn acteertalent. Toen Trees per ongeluk de spons tot achter de piano liet vliegen, vroeg Hans natuurlijk om dat stukje even terug te spoelen: dat werd heel slim opgelost

De laatste scene van Wit was een diashow over Tineke’s vakantie op de Noordpool. Ze was ijsberen, eskimo’s en zelfs verdwaalde papoea’s tegengekomen. De mooiste dia vond ik die met de 4 verschillende pinguins…

Voordat het publiek voor het laatst punten mocht geven, stond het 31 voor Wit en 37 voor Rood. Voor een keer mocht het publiek 6 punten weggeven, en werd de slotstand een verdiende 37-37: gelijkspel.

Het verhaal over het Beestje Onder Mijn Schoen (dat weer een zere nek bleek te hebben, maar genadeloos onder de schoen vandaan werd gepeuterd met een Hele Grote Beitel) maakte de avond prachtig af.

Tot slot

Ik heb enorm genoten en het publiek ook volgens mij. Het was alweer een hele tijd geleden dat ik gewoon in het publiek heb kunnen zitten voor een wedstrijd. Wat heerlijk om te zien hoeveel plezier de spelers hadden in het spelen en in elkaar. Ongelooflijk dat jullie in 10 weken tijd zover zijn gekomen. We hopen dat jullie nu het theatersportvirus hebben opgelopen, en een vast lid van de vereniging willen worden. Ik heb nu al zin in de volgende twee keer, als Jos ons komt trainen. Jullie ook? Tot donderdag!

Kijk op onze site voor nog meer foto's